Een huis met een glazen dak

Als ik één ding wijzer ben geworden van mijn reis naar Suriname, is het wel dat ik mijn levenlang ga werken, tot ik een huis kan laten bouwen met een glazen dak, ergens ver weg van de drukke steden. In het hoge noorden -bij voorkeur Noorwegen-, als het even kan.

Waarom? Omdat ik in Suriname de sterrenhemel heb gezien als nooit te voren, vergelijkbaar met hoe die zich in het hoge noorden vertoont, zonder enige vorm van lichtvervuiling. Ik kende het van foto’s in tijdschriften en op internet, maar wanneer je het met eigen ogen ziet; onbeschrijfelijk. Op hetzelfde moment word je als een insect verpletterd onder de unanieme schoonheid en gewicht van het hemelgewelf, als omarmd door zoveel wijsheid en perfectie.
Ik kan niet onder woorden brengen waarom (ik kan het alleen in muziek uitdrukken zoals ik eerder heb verteld), maar wanneer ik zo open en bloot de nachtelijke hemel op zijn mooist beschouw, is er voor mij geen enkele andere bron die mij meer kan vertellen en leren. Geen leraar, geen professor, geen niets kan mij meer wijsheid bieden dan wat ik die nacht heb gezien en ervaren.
Zoals ik al zei, ik kan zelf ook niet verwoorden waarom sterren en hemellichamen mij wijsheid zouden toereiken, ik kan het slechts proberen. Er gaat zoveel door me heen wanneer ik toeschouwer mag zijn van zulk ongerepte schoonheid, alsof ik alle wijsheid ter werelden door mijn aderen voel stromen. Misschien heeft het te maken met het ondenkbare aantal werelden die verscholen zitten in het oneindig gracieuze gewelf van sterren en andere hemellichamen. Die onstilbare nieuwsgierigheid, die drang om alles te weten.
Die drang om alles te weten die voor mij verscholen zit in de nachtelijke hemel doet mij ervaren alsof eveneens alle wijsheid er in verborgen zit: de hoeveelheid intelligentie aldaar verborgen doet alles wat we op aarde weten krimpen tot een nietig klompje nutteloosheid.

En daarom wil ik een huis met een glazen dak: zodat ik ten alle tijde in de nacht mijn blik omhoog kan richten naar die eeuwige wijsheid, die wijsheid me te laten vervullen, om te trachten met muziek die wijsheid te evenaren.

Want tot dusver heb ik nog geen andere taal gevonden die daar wel of beter toe in staat is.

Hersenpanfragmentatie rond de klok van twee

2 uur in de nacht, wat moet je dan anders doen dan nadenken. En zo het geschiedde. 

Het is raar om te zien hoe de wereldpopulatie zich druk maakt om luxe-artikelen, de nieuwste mode, of zelfs een carrière, liefde, vriendschap. Uiteraard, ik kan me net zo goed druk maken om dit soort relatief kleine (hedendaags geïnterpreteerd als belangrijke) dingen, het geeft je leven nu eenmaal zin.

Of, is dit alles slechts een excuus voor het niet kunnen vinden van een waar doel? Hoe je het ook wendt of keert, ik zit er over in. Ik breek mijn hoofd er over; hoe kan ik bezig zijn met dingen als mijn schoolexamens, hoe kan ik me druk maken over mijn toekomst, terwijl daar een compleet universum ligt te wachten, ligt te wachten tot we ooit de middelen ontwikkelen om aan dat smachtende verlangen te kunnen voldoen? Met beide benen van de grond, de ruimte in. Jaja, we hebben als mensen in koekblikjes boven het aardoppervlak zweven, ieder begin is er één. Maar misschien is dat wel ons doel; het verbreden van onze grenzen, grenzen die  de hulpeloze aarde al ver voorbij zijn. Grenzen zijn er ter uitdaging, want wat is een grens, als die grens niet kan worden verbroken? 

Hoe dan ook, ik blijf er over inzitten. Wanneer ik mijn brein omschakel naar ‘think-big-universe’-modus zijn alle kleine (opnieuw, hedendaags geïnterpreteerd als belangrijk), danwel niet persoonlijke ‘dingen’ ineens nietig, verwaarloosbaar. Dan doet het er allemaal even niet meer toe. Het is heerlijk bewust alles van je af te kunnen zetten, je te kunnen focussen op het grote onbekende: het is voldoenend.

Maar,

het is minstens net zo frustrerend; ergens zijn met je gedachten, waar de techniek nog niet is.

(Source: ragemovement)

Met hetzelfde gemakt dump je een berichtje in iemands prikbordbak

Ik heb de afgelopen dagen uiterst serieus nagedacht over het sluiten van al mijn sociale-netwerk accounts. 

Waarom? 

Nou lieve kindertjes, dat zal ik jullie eens even vertellen. 

Sociale netwerken waren ooit bedoeld om elkander dichter bij mekaar te krijgen, en om bijvoorbeeld nieuws zo snel mogelijk te weten te komen. Dat zijn erg mooie doelen is het niet? 

Resultaat: één groot kapitalistisch netwerk van aandachtstekort. Misschien is dat wel de kortste beschrijving.

Kapitalistisch: Facebook zit onder de reclame, en zou zelfs informatie doorsluizen aan de overheid. Twitter is een medium voor producenten geworden om iedereen te indoctrineren met hun troep. Tevens zou Twitter eveneens informatie doorsluizen. 

Aandachtstekort: dat kan ik net zo goed heel kort samenvatten.

"Hond uitlaten". Dit is een vaak voorkomende tweet. Waarom? Iemand, leg het me alsjeblieft uit, voor al het goede dat rest van de mensheid, want ik snap het niet. Eigenlijk is dit is zelfs een slecht voorbeeld. Iets zoals "Nieuwe schoenen -foto-" komt al dichter bij het punt in de buurt: aandacht. Facebook is veranderd in één groot klaagboek waar iedereen fijn zijn/haar problemen kwijt kan hopend op zoveel mogelijk reacties en/of likes. 

En het aspect “mensen dichter bij elkaar brengen”? Laat me niet lachen. Dat is totaal mislukt. Nee, correctie. Het is te goed gelukt. Als het even kan wordt er iets gevraagd per facebook, per twitter, name it. Vermijd te allen tijden contact buiten internet om! Dat is eng en gevaarlijk! Uiteraard; het is ongeloofelijk makkelijk en handig om even snel iemand te “mentionnen”, en met hetzelfde gemakt dump je een berichtje in iemands prikbordbak. Maar het aantal sociale-media freaks die niets meer in “het echte leven”/face-to-face durven af te handelen neemt angstvallig snel toe.

Om samen te vatten waarom ik nadenk over het sluiten van mijn social-media accounts; ik krijg de indruk dat social-media onze generatie totaal aan het verpesten is. Er zijn te veel die geen idee hebben wat ze er eigenlijk mee doen, en vervolgens maar gewoon hun hele leven er op uitstorten. 

Vrees niet, hoogstwaarschijnlijk komt het er niet van dat ik de boel afsluit. Dat heeft weer te maken met de huidige maatschappij en groepsdruk, maar kindertjes, dat is en verhaaltje voor de volgende keer. 

"See, I have this theory. Whether it’s fate or choice, people break down into only two categories. You’re either a robot, or an alien. My debate teacher would call that reductive. I call it a neat expression of a larger truth. Robots operate out of programs — conventional logic. They follow the rules. Robots scan the world from side to side. Aliens are more… abstract thinkers. If they need to break a rule to keep their own paths, they do. Without fear. Aliens look down and up… when they choose to. I’m not condemning one or the other, but, I’d rather be alone than be surrounded by robots. And robots could never even see someone like me."

Heroes

(Source: tryingtomakeyoufeel, via itsnotmeitssociety)

Valuta die ik liever niet gewisseld had willen hebben

Dit kan toch niet de bedoeling zijn. Allerlei onderwerpen waar ik voorheen interesse in had, en waar ik graag over las en dergelijke, verliezen mijn interesse. Waarom? Omdat allerlei dodelijk saaie opdrachten van school over bijvoorbeeld deze onderwerpen gingen, en sindsdien associeer ik dat bepaalde onderwerp dus direct met de ondraaglijke saaiheid en tijdsdruk van deze schoolopdracht. 

Zo ook het schrijfexamen van Nederlands. Daar dient eerst een documentatiemap voor gemaakt te worden. Allemachtig, wat een kwelling.

Men moest zich eerst inschrijven voor een onderwerp. Ik zag klimaatverandering staan, ik dacht, leuk, daar weet ik al wat van; los van het feit dat ik het ook nog eens interessant vind uiteraard. 

En zo, een paar weken later, is die interesse omgezet in onverdraagzaamheid. Hoe ik het maken van de documentatiemap ervaar, heeft zich compleet door mijn interesses heen geboord, en heeft een groot gapend gat achtergelaten waar ooit deze interesse voor bijvoorbeeld de klimaatverandering bevond.

En herhaal het bovengenoemde met nog talloze andere onderwerpen die ik ooit zo interessant en boeiend heb gevonden. De onverdraagzaamheid van het schoolwezen heeft het allemaal vergooid.

Mede hierdoor kom ik steeds dichter bij de conclusie dat de middelbare school mij de afgelopen tijd alleen maar tegenwerkt wanneer het gaat over mijn toekomst. Terwijl ik eindelijk kansen heb om mijn toekomst in vervulling te laten gaan gooit school roet in het eten. 

Waar doe ik het eigenlijk voor? Voor een stom papiertje. Wat voor een papiertje? Een papiertje zonder achterliggende waarde, maar op zichzelf van onschatbare waarde. Het klopt gewoon niet. Ik ben geen leermachine, die alle informatie als hapklare maaltijden naar binnen werkt. 

Het enthousiasme wat ik ooit verwerkte in werkstukken, heeft plaatsgemaakt voor verveling. Nergens wordt nog om echte intelligentie en inzicht gevraagd, alles gaat puur om het vinden van informatie, om deze vervolgens kwakkeloos te verwerken in de opdracht.

Dat kan toch niet de bedoeling wezen. 

Een theorie die me wel heel bekend voorkomt..

Wat doe je als je ziek bent? Wanneer het overgrote deel van de wereldbevolking dan doodleuk teletubbie’s of tweenie’s gaat kijken, verslijt ik mijn tijd aan National Geographic en Discovery Channel. Eigenlijk niet heel anders dan wanneer ik niet ziek ben, behalve dat ik nu tienvoudig meer tv kijk. 

Ik keek dus weer Discovery, wanneer er ineens een voorfilmpje komt van een programma wat er binnenkort op tv komt. Waar gaat het over? De uiteindelijke zin van oneindigheid. Maar dan verfijnder. 

Het vreemde was nog, dat wat er besproken wordt eigenlijk een theorie is die ik een paar weken terug zelf heb lopen fabriceren terwijl ik niet kon slapen. En omdat ik hem zelf bedacht, heb ik maar gewoon aangenomen dat het iets belachelijks is wat helemaal niet mogelijk is, puur om het feit dat ik het zelf bedacht had. Maar goed, gezien het feit dat ze er op Discovery een gehele uitzending aan besteden, wordt mijn theorie ineens nieuw leven ingeblazen. 

First things first, het is een nog al diepzinnige theorie, die nodal lastig te bevatten is. 

De theorie gaat als volgt. 

Oneindigheid; eerst moet je de ware betekenis van dit woord tot je door laten dringen. Denk aan ontelbaar binnen de wiskunde, of stel je desnoods een oneindig aantal ijsjes voor. Het is niet te bevatten, omdat er geen eind aan komt. 

Over naar de theorie zelf. Hoewel dit nog in het geding is, we gaan er even van uit dat het universum oneindig is. Wanneer het universum inderdaad oneindig is, zal er dus ook een oneindig aantal sterren zijn, en een ontelbaar aantal planeten. Wanneer er een ontelbaar aantal planeten is, zal er gegarandeerd dus een planeet moeten zijn die identiek is aan de aarde, en dan heb ik het over exact identiek. Wanneer er een ontelbaar aantal identieke aardes is (want de oneindigheid geldt voor oneindigheid) dan is er dus ook gegarandeerd een exacte kopie van de aarde waar een zelfde soort evolutie heeft plaatsgevonden van bacterie naar mens. Wanneer er een ontelbaar aantal identieke aardes zijn waar dezelfde evolutie heeft plaatsgevonden (voel je hem al aankomen?) is er dus uiteindelijk ook eenzelfde, exact matchende kopie van jou. Laat dat even op je inwerken, want het wordt nog enger. Waneer er dus een ontelbaar aantal identieke aardes zijn, inclusief identiek geëvolueerde mensen, inclusief een exacte kopie van jou, dan is er dus ook een -herhaal het vorige rijtje- waar jij dus rondloopt, inclusief de exacte kopieën van alle mensen op deze aarde. Dit gaat zo door, tot het summum: Een exacte kopie van alles, waar de kopie van jou dus exact hetzelfde stuk blog-tekst leest dat de exacte kopie van mij heeft getypt, en dat alle handelingen op deze aarde exact hetzelfde worden uitgevoerd. 

Uiteindelijk (wat eigenlijk niet bestaat binnen oneindigheid) is er dus een oneindig aantal parallelle universums. 

Dat is de ware betekenis van oneindigheid, want oneindigheid is niet anders te omschrijven dan oneindigheid. 

Dat is dus de theorie. Hoe moeilijk het ook te bevatten is, het lijkt logisch genoeg te zijn in de ogen van de makers van Discovery Channel om er een programma aan te wijden. 

En dat doet me dus even stilstaan bij het fijt dat ik misschien toch niet alleen maar onmogelijke theorieën beredeneer :) 

Een brief aan de consumptiemaatschappij

Heehoi, 

Hoe is het? Aangezien onze relatie de laatste tijd behoorlijk wankelt, wil ik toch even zeggen dat dat in ieder geval bij mij ligt. Het zit namelijk zo: ik twijfel nogal aan je. Dit zal wel niet als een verassing komen. Mocht dat wel zo zijn: sorry.

Het komt door het volgende.

Misschien wordt ik wel vegetarisch. Wanneer je vlees eet moet je het dier ook zelf kunnen doden.

Je moet er wel wat voor doen, maarja, dat vind ik. Ik zou er serieus geen probleem mee hebben om met pijl en boog het bos in te gaan en een hert te schieten, helaas wordt dat dan wel een heel duur stukje vlees. Het punt is dat je je dan ten minste waardig gedraagt, en respect hebt voor de natuur. Ik hoor je al zeggen, “meeeeuuuhh dat is helemaal geen respect, dan vermoord je een hert meeeeuuuh!”. Denk eens na, hoe respectloos is het dat je het slachten van een dier aan een machine overlaat? (Ja, ik knuffel bomen oké? Die dingen houden je anders wel in leven). Maar mijn statement is dat je wat moet doen voor je vlees. Ik vind het zo sneu dat je de supermarkt in loopt en een pakje vlees koopt alsof het een treinkaartje is (die zijn nog duurder ook). Een beetje respect voor de dingen die ons in leven houden a.u.b. Dank.

Dus, zo zit het.

Ik hoop dat je wat terugstuurt, want ik ben lang niet zeker of ik je nog wel als waardig persoon kan zien.

Consumptiemaatschappij, ik voel een relatiebreuk in opkomst.

Met vriendelijke groet,

Niels